Een kunstenaar met verf aan zijn vingers en koi in zijn hoofd
Sommige verhalen beginnen met een kampioensvis. Andere met een kunstenaar die midden in de nacht nog twijfelt over een vin, een oog, een kleurzweem of een stukje sumi. Bij Gregor Meyer begint het meestal met allebei.
Gregor is paintbrush artist. Maar wie zijn werk kent, weet dat die omschrijving eigenlijk te klein is. Hij schildert koi niet alsof het sierobjecten zijn. Hij schildert ze alsof ze een verleden hebben, een eigenaar, een verlies, een overwinning, een karakter. En ja, soms ook alsof ze hem persoonlijk hebben uitgedaagd tot een duel met verf, licht en geduld.
Dat laatste is niet overdreven. In de totstandkoming van zijn recente Goshiki-schilderij werd opnieuw duidelijk hoe nauwgezet Gregor te werk gaat. Hij zoekt niet alleen naar een mooi beeld, maar naar een kloppend beeld. Een koi moet anatomisch overtuigen, de variëteit moet herkenbaar blijven en de sfeer moet iets vertellen wat verder gaat dan: kijk, een vis; schilderijen moeten tegenwoordig inhoud hebben. Gelukkig maar.
De vraagbaak achter de verf
In dat proces gebruikt Gregor regelmatig Tiebo Jacobs van KoiQuestion als vraagbaak. Niet omdat Gregor geen eigen artistiek oog heeft, maar omdat hij de waarheid van Nishikigoi serieus neemt. En wie koi serieus neemt, weet dat een detail nooit zomaar een detail is.
Is dat blauw in de vin echt, of komt het door reflectie van het vat? Moet er zwart in het rood? Klopt de plaatsing van het oog? Is dit een Budo Koromo, een Sumi Goromo of toch iets anders dat door de menselijke drang tot naamgeving weer onnodig ingewikkeld is geworden?
Het zijn precies dat soort vragen die Gregor stelt. Niet vanuit onzekerheid, maar vanuit respect. Een schilderij mag kunst zijn, maar een koi blijft een koi. En binnen de koiwereld word je genadeloos afgestraft wanneer je denkt dat een Sanke, Showa, Goshiki of Utsuri slechts “een mooie gekleurde vis” is. Dat soort mensen zetten waarschijnlijk ook mayonaise op sushi.
De Goshiki als keerpunt
Voor zijn nieuwste werk koos Gregor voor een Goshiki. Een variëteit die in de koiwereld geliefd is, maar voor een kunstenaar bepaald geen gemakkelijke klant. De schoonheid van een Goshiki zit juist in de spanning tussen het diepe onderliggende sumi, het rode patroon en de vaak bijna mysterieuze huidopbouw.
Gregor omschreef het zelf heel treffend:
“Goshiki was een uitdaging. Een moeilijke vis, maar redelijk geslaagd. Het avontuur zit in het contrast. Door 90% zwart-wit te doen wist ik dat het sumi zou gaan overheersen. Het leidt af van het zwart-wit en legt de nadruk op het eerder genoemde sumi. Voor mij een nieuwe invalshoek en een mooie inspiratie om verder te ontwikkelen.”
En precies daar zit de kern van dit werk. De Goshiki werd niet zomaar op een achtergrond geplaatst. De hele compositie werd een spel tussen zwart, wit, grijs en rood. Door vrijwel alles om de koi heen terug te brengen tot monochrome tinten, kreeg het sumi ineens de ruimte om te spreken. Niet schreeuwen, niet dominant de kamer binnen vallen als een hobbyist met een net iets te grote bowl, maar aanwezig. Gelaagd. Spannend.
Een geisha, een Goshiki en een hoop lef
Het schilderij toont een vrouwelijke figuur, bijna geisha-achtig in uitstraling, waarbij het gezicht en de omgeving grotendeels in zwart-wit zijn gehouden. Daaroverheen beweegt de Goshiki als rood en levend contrast. Het effect is direct. De koi springt naar voren, maar wordt tegelijk gedragen door de mysterieuze rust van de achtergrond.
Juist doordat Gregor koos voor soberheid rondom de vis, ontstond er ruimte voor spanning. De rode patronen van de Goshiki trekken het oog naar zich toe, terwijl het zwart-witte decor het sumi extra gewicht geeft. Dat is geen trucje. Dat is compositie. En compositie is waar kunst ophoudt met “mooi plaatje” zijn en begint met iets dat blijft hangen.
De uitdaging zat vooral in dosering. Te veel zwart en het werk zou dichtlopen. Te veel kleur en het hele idee van contrast zou verdampen. Te veel nadruk op de koi en de achtergrond zou decor worden. Te veel achtergrond en de koi zou figurant worden in zijn eigen schilderij. Ook daar heeft de mensheid een talent voor: precies het verkeerde belangrijk maken.
Van twijfel naar nieuwe inspiratie
Wat dit werk bijzonder maakt, is niet alleen het eindresultaat, maar ook wat het met Gregor zelf deed. Na ontelbare schilderijen gaf hij eerlijk aan dat hij zich wat opgebrand voelde. Niet dramatisch, niet theatraal, maar gewoon zoals kunstenaars dat soms hebben wanneer techniek, verwachting en productie elkaar beginnen op te eten.
De Goshiki bracht daar verandering in.
“Voor mij een nieuwe invalshoek en een mooie inspiratie om verder te ontwikkelen. Het heeft al geleid tot een nieuwe opdracht, dus ik ben positief verrast.”
Die nieuwe energie nam hij direct mee in een volgend werk: een Hi Utsuri. Een nog groter contrast, zoals Gregor zelf aangaf, omdat een Hi Utsuri grotendeels uit krachtig sumi en warm hi bestaat. Daardoor kon hij verder experimenteren met dieptewerking en een sterker driedimensionaal effect.
“Na ontelbare schilderijen is het weer een nieuwe impuls. Dat had ik niet verwacht, want ik was een beetje opgebrand. Nu weer vol inspiratie.”
Dat is misschien wel het mooiste aan dit verhaal. Niet alleen een schilderij dat lukt, maar een schilderij dat zijn maker opnieuw aanzet. Alsof de Goshiki niet alleen werd geschilderd, maar ook iets teruggaf.
Kunst met een hartslag
Wie Gregor langer volgt, weet dat hij geraakt wordt door verhalen achter koi. Zeker wanneer er verlies, herinnering of emotie bij komt kijken. Zo maakte hij eerder werk rondom bijzondere koi die voor hun eigenaar veel meer waren dan een prijswinnende vis.
Een voorbeeld daarvan is de overleden koi van Patrick Makkes. Een verhaal dat Gregor niet losliet. Nadat hij hoorde wat er was gebeurd, besloten hij en zijn dochter Larissa iets bijzonders te doen. Larissa zou een Kohaku maken in haar eigen stijl, Gregor een Sanke op paneel. Niet als commerciële opdracht, maar als gebaar.
Dat zegt veel. In een wereld waarin zelfs verdriet soms wordt omgezet in content, kiest Gregor ervoor om verf te gebruiken als herinnering. Stil, tastbaar en persoonlijk.
Ook het verlies van de voormalige mascotte van KoiQuestion raakte hem. De beroemde Showa die uitgroeide tot een icoon binnen de community en uiteindelijk op 93 centimeter het leven liet in een mudpond van Dainichi. Voor veel mensen was dat “een vis”. Voor liefhebbers was het een verhaal. Voor Gregor was het emotie in kleur.
Vader en dochter op Koi Show Noorderlicht
Op Koi Show Noorderlicht in Bakkeveen krijgt dit verhaal een nieuw hoofdstuk. Gregor zal daar aanwezig zijn met zijn werk, maar dit keer staat hij niet alleen.
Zijn dochter Larissa staat naast hem met haar eigen aquarelschilderijen. En dat maakt deze editie bijzonder. In 2017 was zij er al bij, toen nog met plaktattoos voor bezoekers. Leuk, onschuldig, een kind dat meedraait in de wereld van haar vader. Maar nu komt ze terug als kunstenaar met haar eigen stijl.
Gregor is daar zichtbaar trots op. En terecht. Want hoe vaak zie je op een koi-show een vader en dochter die allebei hun eigen koi-kunst tonen? Waarschijnlijk niet vaak. Misschien zelfs voor het eerst. En anders doen we gewoon alsof, want journalistiek moet ook een beetje durven ademen.
Larissa werkt met aquarel en gouache, een totaal andere techniek dan Gregors paintbrushwerk. Waar hij zoekt naar diepte, contrast en airbrushprecisie, ontstaat bij haar werk juist een zachtere, meer illustratieve gevoeligheid. Twee generaties, twee technieken, één onderwerp: Nishikigoi.
Waarom je Gregor moet spreken in Bakkeveen
Wie Gregor op Koi Show Noorderlicht ontmoet, ontmoet niet alleen een kunstenaar met een stand. Je ontmoet iemand die met elke koi worstelt, praat, twijfelt en doorgaat tot het beeld klopt. Iemand die aan Tiebo vraagt of een vin niet te blauw is, of het rood wel zuiver genoeg blijft, of een patroon de juiste spanning houdt. Niet omdat het moet, maar omdat het hem kan schelen.
En dat zie je terug in zijn werk.
De Goshiki is daarin misschien wel een kantelpunt. Een schilderij waarin Gregor niet alleen een vis heeft weergegeven, maar ook een nieuwe artistieke route heeft ontdekt. Minder kleur waar het kan, meer kracht waar het moet. Meer contrast, meer spanning, meer durf.
Bezoekers van Koi Show Noorderlicht kunnen Gregor en Larissa volgende week in Bakkeveen persoonlijk ontmoeten, hun werk bekijken en het verhaal achter de schilderijen horen. En geloof ons: dat verhaal is minstens zo belangrijk als het eindresultaat.
Meer dan koi aan de muur
Een schilderij van een koi is pas geslaagd wanneer het meer doet dan lijken. Het moet iets oproepen. Herinnering. Trots. Verlies. Verwondering. Misschien zelfs een beetje jaloezie bij mensen die denken dat ze zelf ook “wel aardig kunnen tekenen”. Arme zielen.
Gregor Meyer laat met zijn Goshiki zien dat koi-kunst zich nog steeds kan ontwikkelen. Niet door harder te schilderen, maar door slimmer te kijken. Door contrast te gebruiken als verhaal. Door sumi niet alleen als kleur te zien, maar als karakter. Door een koi niet los te trekken van de emotie die hij bij mensen oproept.
En misschien is dat precies waarom zijn werk zo goed past binnen de koiwereld. Nishikigoi zijn nooit alleen maar vissen. Ze zijn ambitie, verlies, geduld, obsessie, schoonheid en soms een financiële beslissing waar je thuis maar beter niet te eerlijk over kunt zijn.
In Gregors handen worden ze iets blijvends.
Kom hem dus vooral opzoeken tijdens Koi Show Noorderlicht in Bakkeveen. Bekijk de Goshiki. Bekijk het werk van Larissa. Stel vragen. Luister naar het verhaal. En neem vooral even de tijd.
Want sommige koi zwemmen niet meer in water, maar in verf.
