The League of Rising Scales maakt prestaties zichtbaar

Bokoi opent met fuore, Poppe, de Wit en Schrijvers zetten eerste seizoensduel op scherp

De eerste officiële tussenstand van The League of Rising Scales is waarheid geworden!
En eerlijk? Je voelt nu al dat er iets veranderd is. Want plotseling kijken we niet meer naar losse weekends. Niet meer naar één beker, één Grand Champion of één applausmoment op zondagmiddag. Voor het eerst ontstaat er iets wat de koihobby eigenlijk nooit echt heeft gehad: een seizoen!

Een doorlopend verhaal waarin resultaten blijven doorwerken. Waarin deelnemers elkaar beginnen te volgen. Waarin strategie ontstaat. Waarin keuzes betekenis krijgen. Waarin één sterke show je omhoog schiet… maar waarin stilstand je net zo hard kan terugwerpen. En precies daarom voelt deze eerste ranking meteen interessant.

Bokoi opent met een statement

De naam bovenaan het klassement is momenteel zonder discussie:

Maar wat deze openingsscore zo indrukwekkend maakt, is vooral de manier waarop die opgebouwd is. Niet via één allesbeslissende Grand Champion. Niet via één lucky hit. Maar via pure breedte. Tijdens de Belgian Koi Show scoorde Bokoi onder andere:

• 6× Best in Variety
• 2 Best in Size awards
• Adult Champion
• én een enorme hoeveelheid eerste plaatsen binnen variety & size classes (18)
• plus 5 tweede plaatsen

Frank en zijn zoon wonnen ook nog enkele derde prijzen, maar die geven geen punten in de league. Het bracht hen een puntentotaal van 895 en die wordt vermenigvuldigd met de showfactor. Voor Belgie is dat factor 1.1 en dat brengt hen op ene totaal van 984,5. En omdat volgens Japanse filosofie uitgaan van het positieve, ronden we halve getallen af naar boven in het klassement. En daar zie je direct de kracht van The League of Rising Scales ontstaan. Want vroeger verdwenen zulke prestaties vaak achter één headline:

“Wie won de Grand?”

Maar binnen de league telt alles mee. Een Best in Variety wordt ineens geen losse mooie award meer, maar een bouwsteen binnen een groter seizoensverhaal. Een eerste plaats in een klasse wordt relevant. Breedte wordt zichtbaar. Consistentie krijgt waarde. En dát is misschien wel het mooiste signaal van allemaal. Mensen kijken niet meer alleen naar uitslagen. Ze beginnen het seizoen te volgen.

Filip Poppe versus Geert Schrijvers

Het eerste echte duel van de league

En dan het gevecht waar momenteel misschien wel de meeste ogen op gericht zijn.

• Filip Poppe — 710 punten is de hoogst scorende hobbyist in Belgie
• Geert Schrijvers — 620 punten is de hoogst scorende hobbyist in Italië.

Op papier lijkt dat een duidelijk verschil. Maar zodra je onder de motorkap van de league kijkt, wordt het ineens véél interessanter. België versus Italië De Belgian Koi Show draaide met ongeveer: 70 wedstrijdvaten En viel daardoor binnen: Major Show =  factor x1.1

De Italiaanse show draaide met ongeveer: 33 wedstrijdvaten. En viel daardoor binnen: Minor Show = factor x0.8. En precies daar ontstaat één van de meest fascinerende dynamieken van deze league. Want als je de showfactor eruit haalt en kijkt naar de ruwe prestaties vóór multiplier, dan liggen Filip Poppe en Geert Schrijvers verrassend dicht bij elkaar.

Filip Poppe

710 ÷ 1.1
= ongeveer 645 ruwe punten

Geert Schrijvers

620 ÷ 0.8
= ongeveer 775 ruwe punten

En ineens verandert het perspectief volledig. Want puur qua awardvolume en ruwe prestaties draaide Geert in Italië eigenlijk een gigantische show. Maar Filip profiteert terecht van een grotere competitieve omgeving in België met aanzienlijk meer wedstrijdvaten en dus meer concurrentiedruk. En precies dát is waarom die competitie-factor bestaat. Niet om kleine shows minder belangrijk te maken. Maar om prestaties binnen grotere competitieve velden proportioneel zwaarder mee te laten wegen.

Verschillende speelstijlen tussen dealers en hobbyisten

Wat direct opvalt binnen de eerste tussenstand van The League of Rising Scales, is hoe verschillend hobbyisten en professionals momenteel punten verzamelen. Bij de professionals zien we vooral brede, cumulatieve prestaties over complete line-ups. Bokoi is daar het perfecte voorbeeld van: geen geïsoleerde uitschieter, maar een enorme hoeveelheid Best in Variety-awards, Best in Size-awards en klasse-overwinningen die samen oplopen tot een indrukwekkende 985 punten. Ook partijen als Koi Italia, Niwa Koi en Zankoi bouwen hun score zichtbaar op via breedte en constante aanwezigheid binnen meerdere variëteiten.

Bij de hobbyisten ontstaat juist een ander beeld. Daar lijken grotere individuele awards momenteel veel bepalender voor de top van het klassement. Filip Poppe leidt met 710 punten, maar zijn score is sterk opgebouwd rond een combinatie van zware championship-awards en aanvullende prestaties. Wim De Wit en Geert Schrijvers volgen op relatief korte afstand

Daarnaast laat het huidige klassement zien dat professionals voorlopig domineren in breedte, terwijl hobbyisten vooralsnog sterker leunen op piekprestaties. Tegelijkertijd kan dat beeld razendsnel kantelen zodra hobbyisten meerdere shows gaan combineren. Zeker nu aankomend weekend voor het eerst deelnemers op twee of zelfs drie shows actief zullen zijn, begint pas echt zichtbaar te worden wie een volledig league-seizoen kan dragen.

Nederland gaat het seizoen openbreken

Want waar België en Italië inmiddels punten op het bord hebben gezet… heeft Nederland nog geen enkele show gespeeld. Wat binnen de eerste tussenstand direct opvalt, is hoe sterk de competitie momenteel wordt gedragen door België, Italië en Nederland, maar allemaal op een totaal andere manier. België domineert voorlopig vooral in breedte en volume. Niet alleen staan Belgische deelnemers massaal vertegenwoordigd in zowel het hobbyisten- als professionalsklassement, ook veel van de hoogste scores zijn opgebouwd op de grotere Belgische show met hogere competitiefactor. Daardoor zie je dat Belgische deelnemers momenteel veel momentum meenemen vanuit een sterk competitief veld met veel wedstrijdvaten en brede deelname.

Italië daarentegen valt juist op door efficiëntie. Ondanks de lagere showfactor van x0,8 slagen Italiaanse deelnemers erin om opvallend hoog in de rankings te verschijnen. Koi Italia, Zankoi, Matteo Bondioli, Luca Perocco en meerdere andere Italiaanse namen laten zien dat de Italiaanse scene momenteel bijzonder competitief opereert binnen relatief compacte shows. Dat maakt hun huidige posities misschien nog indrukwekkender, omdat veel van die scores zijn opgebouwd zonder de voordelen van de grotere Belgische multiplier. Zodra Italiaanse deelnemers internationaal meer shows zouden gaan spelen, kan dat later in het seizoen enorme gevolgen hebben voor het klassement.

Nederland bevindt zich ondertussen in een unieke positie. Hoewel Nederlandse deelnemers al zichtbaar hoog scoren, met onder andere Bokoi en Geert Schrijvers in de absolute top, zijn er nog géén Nederlandse shows gespeeld binnen het seizoen en enkel met “uitwedstrijden” opereerde. Juist daarom worden de komende Nederlandse shows enorm interessant, omdat daar voor het eerst een echte thuisbasis voor Nederlandse leaguepunten ontstaat. Wie betreden het speelveld?! Wie schrijven punten bij voor een tweede of misschien zelfs derde show?

 Want aankomend weekend:

• de Koi Cave Koi Show in Oudenbosch
• én tijdens Pinkstermaandag de Young Holland Koi Show bij Veldhoven Koi Farm

En ineens krijgen we iets nieuws: de eerste deelnemers die:

• twee shows gespeeld hebben
• sommigen zelfs drie
• én dus echte seizoensconsistentie gaan opbouwen

Vanaf nu draait het niet langer alleen om: een goed weekend. Maar om het volhouden van prestaties. Tegelijkertijd zie je nu al hoe internationaal het speelveld begint te worden, met daarnaast ook Franse en Deense deelnemers die hun eerste punten hebben verzameld. En Er moeten ook nog twee shows in Frankrijk gespeeld worden dit seizoen. Het seizoen begint daarmee nu al te voelen als een echte internationale competitie in plaats van losse nationale showweekenden.

Filip Poppe zet direct druk op het seizoen

Plotseling zie je iets ontstaan wat vroeger nauwelijks zichtbaar was: strategische spanning. Eén sterk weekend zet je bovenin, maar vanaf dat moment ontstaat automatisch druk om zichtbaar te blijven presteren. En precies daar lijkt de echte moeilijkheid van een league te ontstaan. Niet alleen pieken, maar blijven terugkomen. Niet alleen één perfecte koi brengen, maar een seizoen lang relevant blijven binnen een internationaal speelveld dat iedere show opnieuw verschuift. Dat gevoel van voortdurende beweging — van momentum dat opgebouwd én verloren kan worden is misschien wel de grootste nieuwe dimensie die nu al zichtbaar wordt binnen de hobby.

Welke koi speel je waar? Welke vis bewaar je? Wanneer neem je risico? Waar wil je pieken?  Tegen wie speel je mogelijk waar en wat brengt hij mee?

Dat is league-denken.

De ranglijsten

Bij de professionals zien we momenteel duidelijke nationale koplopers ontstaan binnen The League of Rising Scales. In Nederland voert Bokoi overtuigend het professionele klassement aan met 985 punten, terwijl in België Niwa Koi momenteel de sterkste professional is met 512 punten. Italië wordt voorlopig aangevoerd door Koi Italia met 588 punten, gevolgd door Zankoi met 412 punten, wat direct laat zien hoe sterk de Italiaanse professionele scene momenteel presteert ondanks de lagere showfactor. In Frankrijk staat Poisson d’Or voorlopig bovenaan bij de professionals met 220 punten

Bij de hobbyisten ligt het speelveld minstens zo interessant. België heeft voorlopig zelfs de twee sterkste hobbyistscores van het volledige seizoen in handen met Filip Poppe op 710 punten en Wim De Wit op 627 punten. Nederland wordt aangevoerd door Geert Schrijvers met 620 punten, waarmee hij direct één van de gevaarlijkste hobbyisten van het seizoen blijft. Italië ziet Matteo Bondioli momenteel als nationale koploper met 340 punten, gevolgd door Luca Perocco met 216 punten. In Frankrijk voert Florent Rousseau het hobbyistenklassement aan met 242 punten, terwijl Denemarken voorlopig vertegenwoordigd wordt door Morten Nielsen met 96 punten. Wat daarbij direct opvalt, is hoe internationaal de league nu al aanvoelt terwijl het seizoen eigenlijk nog maar net begonnen is. Dat vind ik zelf geweldig om te zien.

Gaat Bokoi doorbouwen?

En dan natuurlijk de grote vraag: Was Bokoi een openingsstorm? Of kijken we naar een deelnemer die écht een volledig seizoen kan gaan domineren? Want eerlijk is eerlijk:
wat Bokoi in België liet zien was indrukwekkend. Niet alleen qua topkwaliteit. Maar vooral qua diepte van de line-up. En precies dat maakt een deelnemer gevaarlijk over een lang seizoen. Want leagues worden zelden gewonnen door één absolute uitschieter. Gaat Bokoi meer shows spelen?
Komt er internationale deelname? Wordt er richting Nederland gekeken? Frankrijk misschien? Want vanaf nu gaat iedereen naar de nummer één kijken.

Young Holland Koi Show kan een wildcard worden

En misschien wordt juist die Young Holland Koi Show één van de interessantste momenten van het vroege seizoen. Want binnen The League of Rising Scales tellen Young Shows volledig mee binnen dezelfde competitieve structuur.

Dus:

• ook daar zijn majors enorm waardevol
• ook daar tellen Best in Variety awards mee
• ook daar kunnen gigantische sprongen ontstaan

En dat opent compleet nieuwe strategische lagen. Want sommige deelnemers excelleren juist met jonge koi. Anderen bouwen hun seizoen misschien bewust rondom young shows op. En ineens wordt de league veel minder voorspelbaar.

Wat nu al prachtig zichtbaar wordt, is hoe professionals en hobbyisten volledig door elkaar heen lopen. En precies dát maakt deze league levend. Want ineens ontstaan verhalen die vroeger nauwelijks zichtbaar waren. De league maakt prestaties zichtbaar die vroeger simpelweg verdwenen na zondagavond.

Geen hype. Een seizoen.

Misschien is dát uiteindelijk de grootste verandering. The League of Rising Scales probeert niet om shows groter te maken dan ze zijn. Integendeel. De kracht zit juist in het verbinden van bestaande prestaties zonder de autonomie van shows aan te raken. Daardoor ontstaat:

• meer context
• meer continuïteit
• meer spanning
• meer herkenning
• en langzaam ook meer geschiedenis

Want deelnemers beginnen elkaar nu te volgen. En dat is misschien nog maar het begin. Maar één ding is inmiddels wel duidelijk: The League of Rising Scales draait niet meer om één weekend. Het seizoen leeft!

Vanaf heden kun je altijd het klassement op onze website terugvinden in het hoofdmenu onder TLORS. Hier vind je ook de volledige ranglijst en het officiele reglement terug met alle punten, showfactoren en awards die er te vergeven zijn aan het eind Evan het seizoen