De puntjes op de 'i' van Nihon

Je kent ze wel; die idyllische natuurfilms waarin sprookjesachtig de perikelen rondom het ter wereld komen van een wezen der natuur in beeld wordt gebracht. Nu is het krijgen van een tattoo natuurlijk geen vergelijking met de pijnen van een moeder, maar ik kan je vertellen dat de geboorte van mijn kraanvogel beslist geen idylle teweegbracht.  Maar wat ben ik er blij mee. Tijdens mijn tweede sessie bij tattooshop Veldhoen & Schiffmacher in Amsterdam werkte Tygo Veldhoen aan de verdere belijning van mijn Tanchozuru. “Maak je borst maar nat!”

Marion was mee voor de moral support (lees: kijken hoe ik pijn lijdt)

In blijde verwachting arriveerde ik bij de shop waar inkt niet op papier beland. Wederom meteen om 11 uur in de morgen ingepland, zodat we er die dag zoveel mogelijk aan kunnen werken. En werken is het ook wel, zowel voor de artiest als het levende canvas, maar eerst gaan we tekenen.

Na de basale lijnen in het rood waarmee de artiest de contouren van het lichaam verkent, wordt het detail met zwart aangebracht

Het tekenen vergt best wel tijd en werk, maar dat geeft niet. Hier wordt immers de basis gelegd van wat jij je leven lang op je lijf draagt en het geeft dan ook een goed gevoel dat ook dit onderdeel zoveel zorg verkrijgt. Ik was verbaasd dat Tygo niet met een transparant werkte; gewoon vanuit de losse pols begon hij met het tekenen van een kraanvogel, nadat hij wat inspiratie had opgedaan;

“Ik vind het belangrijk dat de vogel ook bij de rest van de tattoo past en dezelfde krachtige uitstraling heeft, zodat het een mooi geheel wordt. De veren passen wat dat betreft mooi bij de schubben, maar nu is het zaak om ook diezelfde beweging, actie en kracht vast te leggen in een doorgaans toch statisch dier, maar ik teken wel wat en als je het niet bevalt dan vegen we het eraf en beginnen we opnieuw…”

Wanneer de schets er, na een kleine wijziging waarbij de positie van het hoofd en de snavel van de kraanvogel zijn verlegd, bijna op staat, went Tygo zich tot een Japanner. Hij is er toevallig als gast-artiest en gezien Tygo zijn werk serieus neemt en zich niet te groot voelt naar de mening van zijn collegae te verstaan, vraagt hij naar de mening van de Japanner, die het gezien het een Japanse sleeve wordt, de do’s en dont”s hieromtrent beter kent.

De puntjes op de ‘i’ van Nihon

Natuurlijk was ik blij met deze mogelijkheid, maar ze was wel verantwoordelijk voor de ergste pijnen. Yoshi gaf aan dat wanneer mijn arm langs het lichaam hangt, er geen huid in de oksel zichtbaar mag zijn. Als Tygo dan nog zegt dat hij me de pijn wilde besparen antwoord de kenner kordater dan ik gewend ben van een Japanner;

“He signed up for the thing, just hurt the motherfucker”

De uistekende klauw tot op het borstbeen is een prachtige en unieke toevoeging.

Dat gezegd hebbende wil ik vooral de foto’s laten spreken. Ik had deze keer meer pijn dan de vorige keer, mede omdat er nu heel veel rotplekjes tussen zaten zoals de binnenkant van de arm, de oksel, het borstbeen en de sleutelbeen. Ik schrok van de blik in mijn ogen die ietwat halfdood staarde tijdens het verbijten van de pijn. Toch bleek ik het redelijk goed te verdragen en de artiest heeft zo een uurtje of vijf zijn gang kunnen gaan.

Aan de binennkant van mijn arm is nog een Lotusbloem gaan bloeien

Het koffiebekertje was al lang leeg, maar het was fijn om ergens in te kunnen knijpen tijdens het verbijten

Een sleeve gaat rondom en vergt de meest lastige posities. De binnenkant is daarbij erg gevoelig.

Vers uit het ei; Mijn Tanchozuru

Het begint nu echt ergens op te lijken en alle buitenlijnen zijn hiermee gezet. De tattoo artiest verwacht zelf dat ik nog drie keer langs moet komen. Zo moet de achtergrond nog gedaan, de schaduw en als laatste misschien wat kleur… of toch niet, daar ben ik nog niet over uit, maar tot op heden vind ik hem echt supergaaf.

In het plastic en in de frisse lucht kon er weer een lachje van af.

Na de tattoo ben je best een beetje rillerig en eenmaal het bed gevonden na thuiskomst in het noorden des lands was ik al vlug vertrokken.

Vooral het detail van de veren, de kop van de kraanvogel en ook de uitstekende klauw die dezelfde kracht impliceert als het heffen van de vuist door de Samurai maken het geheel tot een synergie. Bijzonder blij ben ik ook met de vleugel die met de contouren van mijn schouder loopt.

Het resultaat de volgende dag...

Ja, het doet beslist pijn op het moment, maar zodra de naald de huid heeft verlaten vergaat de pijn. Wat blijft is een kunstuiting die ik levenslang met mij zal dragen en dat mijn ziel en zaligheid vertolkt…

Over Tiebo Jacobs

Tiebo is initiatiefnemer van KoiQuestion en wordt - terecht - getypeerd als 'Nishikigoi nut'. Hij is reeds meer dan een decennia auteur op het gebied van Koi, leidt het team van journalisten en stelt kritische vragen voor de camera. Hij is altijd bezig met het volgende te gekke idee om de visie van KoiQuestion verder uit te kunnen dragen.

Bezoek mijn website

Reacties

8 reacties

  1. Ziet er erg mooi uit.
    Zelf heb ik ook een sleeve, en staat vol in de kleur.
    Ik zou als ik jou was ook zeker in kleuren, daardoor springen de koi, vogel en de lotus er mooi uit.
    En waarom houden we zo van koi, omdat ze schitterende kleuren hebben.
    Succes met je besluit.

    Groeten Walter

  2. Hoi Tiebo dat wordt een mooie tattoo. Had alleen de koi naar boven gezet. Ben benieuwd hoe deze eruit ziet als ie klaar is.

    Groeten

    Wouter

Messenger icon
Send us a message via your Messenger App