Futoshi Mano
Ondanks het feit dat de werkdagen maar tot zes uur ’s avonds duren, blijft het lastig om tijd te vinden om een blog te schrijven. Op zondagavond zijn we met de hele staf uit eten geweest, gisteren bij de familie Mano blijven eten en vandaag was er werk tot zeven uur ’s avonds. Het is nu dus weer tijd voor een update. Ik heb nu drie volle werkdagen achter de rug en  kan daarbij terugkijken op drie zeer geslaagde en leerzame dagen. Ik ben nu al de tel kwijt hoeveel vijvers ik heb afgevist en geselecteerd. Het blijft eigenlijk gewoon een kwestie van elke dag hetzelfde soort werk uitvoeren. Normaal gesproken zou je zeggen dat het niet echt interessant is om elke dag ongeveer hetzelfde te doen, maar de Dainichi Koi Farm is zondermeer een uitzondering op die regel…

Afslepen mudpond

Daar bestaat op dit moment de dagelijkse routine uit: 5.30 uur aanwezig zijn op de kwekerij, bepalen wie waarheen gaat en wat gaat doen, vervolgens naar de 7/11 (drive-by supermarkt) voor een ontbijt en daarna naar de af te slepen vijver om vervolgens de sembetsu uit te voeren.  Zo heb ik de afgelopen dagen de sembetsu van zowel Sanke als Kohaku uitgevoerd (het wachten is nog op de Showa), waarbij het overduidelijk is dat je jezelf eerst moet bewijzen voordat je voor 100% vertrouwd wordt. Dit is vooral bij de sembetsu het geval.

Tsja, je zou ook maar een potentiële Grand Champion uitselecteren (lees: dood maken). In mijn geval was het juist dat ik iets te soepel selecteerde, waardoor er juist meer vissen doorgaan naar de volgende selectieronde. Dit is mij nu wel duidelijk en gelijk het eerste verschil met de sembetsu bij Marudo, welke simpelweg minder streng selecteerd. Een groot voordeel van de strenge selectieprocedure is niet alleen dat het jongbroed meer ruimte en voedsel tot zijn beschikking krijgt, waardoor de Koi sneller groeien, maar  ook dat ik selectiever (en dus kritischer) de Koi beoordeel. Eigenlijk alleen maar voordelen dus, een streng selectiebeleid.

De volgende stap is dus de Showa. Daar er toch wat tijd over was, maar gelijk een video gemaakt:

Wat duidelijk te zien is aan de Koi in het verzamelnet: het is een wirwar van variëteiten. Toch zijn het allemaal nakomelingen van een Showa ouderpaar. Onder andere Benigoi, Shiro Muji, Kohaku en zwarte Koi komen er naast Showa uit zo’n kweek. Eigenlijk wordt alles naast de Showa geruimd, op een enkele sublieme Kohaku na. Ik verwacht dat ik morgen of overmorgen aan de beurt ben om Showa te selecteren. Ik heb de afgelopen dagen enkele ouderdieren in de koihuizen kunnen aanschouwen, wat een monsterlijke vissen zijn dat zeg! Alle Koi die daar zwommen kunnen zo elke Europese show op hun naam zetten, wat een geweld! Het ouderdier van de Kohaku, genaamd Roman (van romantic), is helemaal exceptioneel. Ik heb nog nooit zo’n imposante bouw gezien op een Kohaku, echt minstens net zo imposant als de bouw van hun Showa. Ik zal morgen eens tijd maken om hier een video van te maken.

Stay tuned, ja mata (tot gauw)!

Over Tiebo Jacobs

Tiebo is initiatiefnemer van KoiQuestion en wordt - terecht - getypeerd als 'Nishikigoi nut'. Hij is reeds meer dan een decennia auteur op het gebied van Koi, leidt het team van journalisten en stelt kritische vragen voor de camera. Hij is altijd bezig met het volgende te gekke idee om de visie van KoiQuestion verder uit te kunnen dragen.

Bezoek mijn website

Reacties

1 reactie

  1. Hallo Bram, het is weer een genot om je belevenissen te lezen. Je noemde al dat er wel eens een Kohaku wordt gehouden uit de showa kweek van dainichi. Voorts spreek je over een imposante Kohaku ouderdier Roman. Kan het zo zijn dat deze vis afkomstig is van een Showa kweek, of is dit niet logisch omdat de vis als ouderdier voor showa dan te veel sumi (zwart) kan vererven aan diens nakomelingen?

Messenger icon
Send us a message via your Messenger App