Het was een tijdje wat rustiger van mijn kant, waarschijnlijk hebben jullie daar weinig van gemerkt, want Tiebo heeft voor genoeg leesvoer gezorgd op Nishikigoi Novelle. Ik ben na mijn terugkomst uit Japan gelijk naar de Holland Koi Show geweest en de maandag na deze show samen met Tiebo voor een week naar Polen. Twee dagen na de terugkomst uit Polen zat ik alweer in Schotland, dit keer voor een excursie van Aquarius. Aquarius is een studievereniging vanuit de Universiteit van Wageningen en is bedoelt voor studenten welke geïnteresseerd zijn in vis, op welke manier dan ook. De meeste leden studeren echter de Master-opleiding (een Master-opleiding is het tweede deel van een universitaire studie, waarbij een specialisatie gekozen wordt) Aquacultuur en Visserij. Aquacultuur is het houden van vissen, schaal- en schelpdieren in een kunstmatige omgeving. Daar ik op de universiteit in Wageningen enkele keuzevakken heb gevolgd, heb ik deze vereniging leren kennen.
In totaal zijn we zeven dagen in Schotland geweest, met in totaal dertien personen. Met twee huurauto’s reden we onszelf rond en overnacht werd er in hostels. De eerste stop was Stirling, waar de Universiteit van Stirling gevestigd is. Deze universiteit staat net als Wageningen bekend om zijn visgerelateerde opleidingen. In Stirling zijn tevens Master-opleidingen gericht op visziekten. Tijdens de rondleiding door de universiteit kwam ik zelfs een Nederlander tegen, een afgestudeerd dierenarts, welke in Stirling is om een promotieonderzoek te doen op het gebied van visziekten. Het heeft mij in ieder geval wel aan het denken gezet.
De volgende dag hebben we een forellenkweker bezocht, welke de forellen kweekte om weer uit te zetten in de vrije natuur. Daarnaast werden deze ook verkocht aan forellenvijvers, om zo hun bezetting op peil te houden. Natuurlijk heb ik die week ook gevliegvist, wat voor mij de eerste keer was. Ik heb heel wat gevangen, geen forel, maar wel gras, struiken, mijn trui en zelfs mijn achterhoofd. Ach ja, het hoort er allemaal bij als je dit voor de eerste keer doet. Met vier andere jongens hadden we die dag gevist, waarvan er twee beiden één forel vingen. Van een andere visser kregen we een derde, zodat we voor ’s avonds gebakken forel op toast konden eten.
Daarnaast hebben we ook Marine Harvest bezocht. Marine Harvest is de grootste zalmkwekerij van Schotland. De zalmen worden in grote drijvende netten van ongeveer 20*20 meter en een diepte variërend van 7 tot 14 meter diep gehouden. Deze netten bevinden zich allemaal in lochs, wat eigenlijk gewoon fjorden zijn. Grote diepe, langwerpige meren, welke in verbinding staan met de zee. Op de kwekerij welke wij bezochten, bevond zich 300 ton aan zalm. Hier werd wekelijks 80 ton (80.000 kg!) voer gevoerd.
Wanneer het tijd is om de zalmen te slachten, worden deze zalmen opgehaald met een boot. Deze boot is rond de 60 meter lang en heeft drie ruimen waar in totaal ongeveer 30 ton zalm in kan. Vervolgens laat men een grote buis te water vanuit de boot en worden de vissen, via een vacuüm (eerst volgepompt met water) in de buis, het ruim in gezogen. Eenmaal in het ruim, worden de zalmen gekoeld. Per uur gaat de temperatuur ongeveer 1,5 graad naar beneden. Als de boot dan bij de slachterij aankomt, is de temperatuur van het water ongeveer 9 graden. Van de boot naar de slachterij loopt ook een buis, waar de zalmen dan weer heen gepompt worden. In de slachterij komen de zalmen binnen op een soort van lopende band, waar ze met een klap op de kop verdoofd worden en met een steek van onder leegbloeden. Dit is een hele snelle dood en werkt heel erg efficiënt. Dit proces verloopt trouwens machinaal, alleen moeten de zalmen wel met de kop de goede kant op worden geduwd. Dit gebeurt wel met de hand. Zo heb ik ook even meegeholpen en wat zalmen geslacht. Vervolgens vind er nog een na-controle plaats om te kijken of alle zalmen wel echt dood zijn. Na deze controle worden de dode zalmen in een tankwagen (net zo één als waar de melk in wordt vervoerd) gevuld met ijswater geplaatst. Vervolgens rijdt deze naar het verwerkingsbedrijf, waar de organen verwijdert worden, de zalmen gewogen en verpakt in piepschuim boxen met ijs. Deze worden dan rechtstreeks naar de klant gebracht met koelwagens. De zalmen van Marine Harvest worden overal op de wereld verkocht, zelfs Amerika. Het duurt tussen de 24 en 36 uur, voordat de zalmen daar zijn. De zalmen worden trouwens precies na midden nacht geslacht, om zo gunstigere verpakkingsdata te verkrijgen.
Onderweg naar deze kwekerij (rondom Fort Williams, aan de westkust) kwamen we de Harry Potter trein nog tegen. Als je hierin mee wilt rijden, kun je een reservering maken. Het enige nadeel is dat deze trein tot na kerstmis volgeboekt is en het kost nog eens 30 pond ook! Nabij Stirling zijn trouwens scènes voor de film Braveheart gefilmd. Stirling ligt trouwens aan de oostkust, we zijn dus door het hele land gereden. Dit was echt een hele mooie autorit, over de smalle slingerwegen door het glooiende landschap, met overal schapen en herten over de weg. Het schiet dus niet echt op, maar dat is het het zeker wel waard.
Tijdens de rest van ons verblijf in Schotland hebben we nog verschillende onderzoeksinstituten en zelfs een vismarkt bezocht, wat allemaal erg interessant was. ’s Avonds na alle activiteit overdag was er gelukkig nog genoeg tijd over om de Schotse specialiteiten te proberen, naast de whisky is die koude koffie echt niet te drinken!
Speak ya later mate!

Over Tiebo Jacobs

Tiebo is initiatiefnemer van KoiQuestion en wordt - terecht - getypeerd als 'Nishikigoi nut'. Hij is reeds meer dan een decennia auteur op het gebied van Koi, leidt het team van journalisten en stelt kritische vragen voor de camera. Hij is altijd bezig met het volgende te gekke idee om de visie van KoiQuestion verder uit te kunnen dragen.

Bezoek mijn website

Reacties

Comments are closed.

Messenger icon
Send us a message via your Messenger App